Een sterke vrouw

“Oma was een enorm sterke vrouw,” zegt Zita in Het Laatste Nieuws. “Ze had parkinson, en vocht daartegen. Vorig jaar in november is ze overleden. Ze was 74 jaar, en ze had het zo goed gepland. We hebben naar die dag kunnen toeleven en waren er allemaal bij toen het gebeurde.” Voor Zita en haar familie was het een moment van afscheid dat tegelijk zwaar en bijzonder waardevol voelt.

Geen angst voor het einde

Toen haar oma wist dat het einde nabij was, praat Zita nog met haar over de dood. “Ik vroeg of ze bang was, ze zei van niet. Ik had er vrede mee, ze was er klaar voor.” Dat gesprek blijft Zita bij. Het toont de rust en moed waarmee haar grootmoeder het onvermijdelijke tegemoet trad. (Lees verder onder de foto)

"Oma zal pas dood zijn als ik niet meer aan haar denk of over haar praat "

Afspraken die blijven troosten

Het meest opmerkelijke is de afspraak die Zita maakt met haar oma. “We hebben afspraken gemaakt over hoe het verder zou gaan zonder haar, en over hoe ze misschien niet echt helemaal weg zou zijn. Dat biedt tot op de dag van vandaag troost.”

Voor Zita leeft haar oma dus verder in herinneringen en woorden. “Oma zal pas dood zijn als ik niet meer aan haar denk of over haar praat. Die dag is nog heel ver weg.”

Een boodschap van liefde

Met haar eerlijke woorden toont Zita Wauters hoe rouw en liefde hand in hand gaan. De afspraken met haar oma geven haar kracht en zorgen ervoor dat ze de verbondenheid blijft voelen, ook nu haar grootmoeder er fysiek niet meer is.