In een gesprek met ‘Billie’ praat Fien Gemrijns openlijk over hoe zij naar erkenning kijkt. Ze beseft dat zulke bekroningen bedoeld zijn als iets positiefs, maar voor haar voelt het vaak vreemd aan. “Ja, maar het is raar om bekroond te worden terwijl je gewoon je job doet”, vertelt de presentatrice. Wat voor anderen een hoogtepunt lijkt, voelt voor haar eerder als iets wat moeilijk te plaatsen is.

Moeite om op een voetstuk staan

Fien benadrukt dat ze haar werk met veel passie doet, maar het nooit als iets uitzonderlijks ziet. Radio maken en televisie presenteren zijn voor haar in de eerste plaats dagelijkse bezigheden. Net daarom voelt het volgens haar onwennig om eruit gepikt te worden alsof ze boven anderen zou staan. “Ik weet wel dat het een waanzinnig compliment is”, zegt ze, “maar in zo’n situatie krijg ik vooral de drang om te zeggen: ‘Ik ben echt niet de beste van ons allemaal.’”

Die reactie komt niet voort uit valse bescheidenheid, maar uit een diepgeworteld ongemak met vergelijken. En precies daar wringt het voor haar.

Vergelijken is het probleem

Wat Fien het liefst zou zien verdwijnen, is de cultuur waarin mensen voortdurend tegenover elkaar worden gezet. Prijzen, titels en rangschikkingen versterken volgens haar het idee dat er winnaars en verliezers moeten zijn. “Ik probeer het te bekijken als een momentopname en een dikke duim”, legt ze uit. Voor haar is erkenning iets tijdelijks, geen definitief oordeel over waarde of talent.

Toch blijft dat vergelijken knagen. Ze vindt het jammer dat succes zo vaak wordt herleid tot wie beter is dan wie, terwijl er volgens haar enorm veel sterke mensen zijn die nooit in de kijker lopen.

Fien blijft nuchter

Ondanks alle lof blijft Fien Germijns dus opvallend nuchter. En misschien is het net die houding die haar voor veel mensen zo herkenbaar maakt.